——————————————–
බුද්ධාගම ආයුධකරණය කිරීමේ ශ්රී ලංකාව දිගු කලක් තිස්සේ භාවිතා කරන ලද දේශපාලන නාටකය නැවත අප ඉදිරියේ තිරගත වෙමින් ඇත. දේශපාලන බලය ඩැහැ ගැනීම සඳහා ආගම සහ ජාතිය ආයුධයක් ලෙස යොදා ගැනීමේ අප්රසන්න අත්දැකීම් අපගේ මනස තුලින් තවමත් වියැකී නැත. එම දේශපාලනය තවදුරටත් වලංගු නොවන අතරම අප තවමත් එහි ප්රතිපල වල පරිහානීය බලපෑම්වලින් තවමත් මිදෙන්නට උත්සාහ කරමින් සිටිමු. සාටකයින් විසින් පසුගිය ආසන්නතම දශක කීපය තුල ශ්රි ලංකාවට කරන ලද පරපතලම හානිය නම් මෙම සමාජ විඥ්ඥා.ණයට කරන ලද හානිය වේ.
එහි දිගුවක් ලෙස පසුගිය දිනවල සිදුවීම – ත්රිකුණාමලයේ වෙරළ සංරක්ෂණ අධිකාරියට අයත් ඉඩමක බුද්ධ ප්රතිමාවක් නීති විරෝධී ලෙස ස්ථානගත කිරීම – මහජන චිත්තවේගයන් ඇවිස්සීමට සහ දේශපාලන හැසිරීම් වලට බලපෑම් කිරීමට ආගමික සංකේත උපායමාර්ගිකව යොදවා ඇති ආකාරය නැවත වරක් හෙළිදරව් කර තිබේ.
කොළඹ 21 වන දින පැවැත්වෙන ප්රධාන විපක්ෂ රැලියකට දින කිහිපයකට පෙර මෙම ක්රියාව සිදු කළ වේලාව, හැඟීම් අවුස්සන්නට, බෙදීම් නාට්යකරණය කිරීමට සහ ජනතාව ආකර්ෂණය කර ගැනීමට සැලසුම් කළ උත්සාහයක් බව හෙළදරව් වී අවසන්ය. නමුත් මහජන ප්රතිචාරය ගැඹුරු සත්යයක් පෙන්නුම් කර ඇත: ශ්රී ලාංකික මහජනතාව මෙම නාට්යමය විකාර කෙරෙහි වැඩි වැඩියෙන් ඉවසීම නැති කර ගනිමින් සිටී. දශක ගණනාවක ආර්ථික දුෂ්කරතා, දූෂණය සහ දේශපාලන අස්ථාවරත්වයෙන් පසුව, පුරවැසියන් තම ආගම හැසිරවීම සඳහා මෙවලමක් ලෙස භාවිතා කරනු දැකීම ඔවුන් තව දුරටත් නොඉවසන බව සමාජ මාධ්ය ප්රතිචාර පෙන්වයි.
‘පූජනීයත්වය දේශපාලනීකරණය කිරීම’
සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ, බුදුදහම ශ්රී ලාංකික සමාජයේ සංස්කෘතික කොඳු නාරටිය වී ඇති අතර, එය අනුකම්පාව, සිහිකල්පනාව සහ සදාචාරාත්මක හැසිරීම යන වටිනාකම් පිරිනමයි. එහෙත් මෙම ඉගැන්වීම් බොහෝ විට දේශපාලන ක්රියාකාරීන් විසින් යටපත් කරනු ලබන්නේ තමන්ව නීත්යානුකූල කර ගැනීම සඳහා තෝරා බේරා බෞද්ධ ප්රතිරූප භාවිතා කරන බැවිනි. මෙම උපක්රමය අලුත් දෙයක් නොවේ. නමුත් අලුත් දෙය නම් මහජන දැනුවත්භාවයේ මට්ටමයි.
අද වන විට, තරුණ හා මහලු ශ්රී ලාංකිකයින් වැඩි පිරිසක් මෙම රටාව හඳුනා ගනී:
දේශපාලන අර්බුදයක් මතුවෙයි
ආගමික සංකේතයක් හෝ සිදුවීමක් හදිසියේම වේදිකා ගත වේ.
දේශපාලන වේදිකාවල කහ පැහැති සිවුරු පැළඳගත් ඇතැම් පුද්ගලයින් පෙනී සිටිති.
පැරණි දූෂිත දේෂපාලකයන් නැවත බලයට ගෙන ් ඒමට උත්සාහ කරයි.
මේ සිදුවීම් ධර්මය ආරක්ෂා කිරීම හා සම්බන්ධ නැත. ඒවා දේශපාලන ඔක්සිජන් ජනනය කිරීම සඳහා ඉතා සූක්ෂම ලෙස නිර්මාණය කර ඇත.
සිවුර දේශපාලන මෙවලමක් බවට පත් වූ විට බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා ශ්රී ලංකා ඉතිහාසය තුළ වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කර ඇත – අධ්යාපනඥයින්, සමාජ ප්රතිසංස්කරණවාදීන්, උපදේශකයින් සහ ප්රජා යහපැවැත්ම ආරක්ෂා කරන්නන් ලෙස. නමුත් මෑත වසරවලදී, කනස්සල්ලට කරුණක් ඇති ප්රවණතාවක් මතු වී තිබේ: කහ සිවුර පැළඳ සිටින නමුත් සෘජු දේශපාලන නියෝජිතයන් ලෙස ක්රියා කරන පුද්ගලයින්.
ඔවුන්ගේ කතා බෞද්ධ ඉගැන්වීම් නොව දේශපාලන සටන් පාඨ ප්රතිරාවය කරයි. ඔවුන්ගේ ක්රියාවන් ශාසනයට නොව දේශපාලනඥයින්ට සේවය කරයි.
ඔවුන්ගේ රැලිවල සිටීමේ අරමුණ සදාචාරාත්මක මග පෙන්වීමක් නොව නීත්යානුකූලභාවයක් ඇති කිරීමයි.
ශ්රී ලාංකිකයන් දැන් මෙය පැහැදිලිව හඳුනාගෙන ඇත. කහ පැහැති සිවුරට යටින්, මහජනතාව බොහෝ විට පක්ෂග්රාහී පක්ෂපාතිත්වයේ නොවරදින සලකුණු දකී , ඒවා සංකේත, සන්ධාන, භාෂාව සහ දශක ගණනාවක් තිස්සේ බලයේ ආධිපත්යය දැරූ දේශපාලන පවුල්වලට බැඳී ඇති ජාලයන් වේ.
ආගමික අඛණ්ඩතාවයේ මෙම ඛාදනය බුද්ධාගම සහ ප්රජාතන්ත්රවාදය යන දෙකම අඩපණ කරයි.
‘සංඝ ක්රීඩාවලින් හෙම්බත් වූ සමාජයක්’
නීති විරෝධී ත්රිකුණාමල ප්රතිමාව තවත් එක් සිදුවීමක් පමණක් නොවේ; එය කැඩපතක් වේ. මහජන සහයෝගය තම උද්ඝෝෂණ වලට ලබා ගැනීමට ඇතැම් දේශපාලන ක්රියාකාරීන් බුද්ධාගම ආයුධයක් ලෙස භාවිතා කරන ආකාරය එයින් හෙළි වේ. නමුත් යමක් වෙනස් වී ඇත. ශ්රී ලාංකිකයන් දහස් ගණනක් බුද්ධාගම කෙරෙහි නොව, බුද්ධාගම හැසිරවීම කෙරෙහි කලකිරීමෙන්, කෝපයෙන් පසුවේ.
මහජනතාව පැහැදිලිවම එපා වී සිටින්නේ:
පන්සල් දේශපාලන මූලස්ථාන බවට පත් කිරීම
දේශපාලන ප්රකාශකයින් ලෙස භික්ෂූන් වහන්සේලා යොදා ගැනීම
රජය සතු හෝ ආරක්ෂිත ඉඩම්වල හෝ හංදියක් ගහක් ගලක් කඳුමුදුනක් ගානේ පිලිම තැබීම.
දූෂණය, වැරදි කළමනාකරණය සහ ආර්ථික බිඳවැටීමෙන් ජාතිය ගොඩ ගැනීමේ ක්රියාවළිය අතර අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීම
මිනිසුන් දුක් විඳින විට පවා, සෙනඟ එක්රැස් කිරීම සඳහා ඇදහිල්ල සහ භක්තිය කුමනත්රණකාරී ලෙස යොදා ගැනීම
පැරණි චිනතනයන්ගේ නශ්ඨාවශේෂ අතරින් ලංකාව පරිණත වීමට උත්සාහ කරයි. ජනතාවට අවශ්ය වන්නේ ස්ථාවරත්වය, වගවීම, සාධාරණත්වය සහ ගෞරවය මිස අරාජික දේශපාඥයන්ගෙ පැවැත්මස සඳහා නිර්මාණය කරන ලද කණ්නාඩි නොවේ.
‘බුදුදහම සැබවින්ම නියෝජනය කරන දේ’
බුද්ධාගම අනිසි ලෙස භාවිතා කරන්නන්ගෙන් වෙන් කිරීම වැදගත් වේ.
ධර්මය ප්රවර්ධනය කරන්නේ:
අවිහිංසාව
අනුකම්පාව
සදාචාරාත්මක නායකත්වය
අවංකභාවය
ප්රඥාව
වගකීමක්
මෙම වටිනාකම් දේශපාලනික උපාමාරු හෝ භේදකාරී උපක්රම සමඟ සහජීවනයෙන් පැවතිය නොහැක. ආගම ආයුධයක් ලෙස භාවිතා කරන විට, එහි අධ්යාත්මික අරමුණ නැති වී යයි – සහ සමාජයට එහි සදාචාරාත්මක දිසාව අහිමි වේ. සැබෑ බෞද්ධ නායකත්වය සන්සුන්, නිහතමානී සහ ප්රතිපත්තිමය වශයෙන් පදනම් වූවකි – දේශපාලන අභිලාෂයන් විසින් මෙහෙයවනු නොලැබේ.
‘ඉදිරි මාවත’
ශ්රී ලංකාව තීරණාත්මක මොහොතක සිටී. මහජනතාව වෙන කවරදාටත් වඩා උගත්, සම්බන්ධිත සහ දේශපාලනිකව දැනුවත් ය. ආගම දේශපාලනය සමඟ මිශ්ර කිරීම, සංකේතාත්මක ක්රියාවන් සිදු කිරීම හෝ භික්ෂූන් වහන්සේලා දේශපාලන පලිහක් ලෙස භාවිතා කිරීම වැනි පැරණි උපාය මාර්ග නැවත පණ ගැන්වීමට ගන්නා උත්සාහයන් තවදුරටත් අපේක්ෂිත බලපෑම ඇති නොකරයි.
ඒ වෙනුවට, ඔවුන් දේශපාලන න්යාය පත්රයේ හිස් බව හෙළි කරයි.
ශ්රී ලංකාව ආර්ථික හා සමාජීය වශයෙන් නැවත ගොඩනැගීමට නම්, බුද්ධාගම පක්ෂග්රාහී ගැටුමකට ඇද දැමීමෙන් ආරක්ෂා කළ යුතුය. ඇදහිල්ල රට සදාචාරාත්මකව මෙහෙයවිය යුතුය – මහජනතාව නොමඟ යැවීමට සූරාකෑමක් නොකළ යුතුය.
වගකීම පැවරෙන්නේ:
දේශපාලනඥයන්, ආගම ප්රචාරක මෙවලමක් ලෙස භාවිතා කිරීම නැවැත්වීමට.
ආගමික නායකයින්, සිවුරේ ගෞරවය ආරක්ෂා කිරීමට.
පුරවැසියන්, උපාමාරු ප්රතික්ෂේප කර අවංක පාලනයක් ඉල්ලා සිටීම.
බුදු දහම අවියක් නොවේ.
එය විමුක්ති මාර්ගයකි.
ශ්රී ලංකාවේ අනාගතය රඳා පවතින්නේ එය එලෙසම තබා ගැනීම මත ය.
– Anuruddha Lokuhapuarachchi
(රූපය වචන භාවිතයෙන් නිර්මාණය කර ඇත)
