සිංහලෙන් දෙමළට පරිවර්තනය කරන කෘති පළ කරන්න ප්රකාශකයන් නැති වීම අභියෝගයක්
ජ්යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය සාමිනාදන් විමල්
ලංකාවේ සාහිත්යය කලා ඇකඩමියක් පිහිටුවීම වැදගත්
ඔහු උතුර දකුණ යා කරන සාහිත්යයකරුවා ලෙස හැඳින්විය හැකිය. ඔහු විසින් පරිවර්තනය කරන ලද “තියුණු අසිපතක සෙවණ යට මගේ අරගලය ” සහ “වට්ටුක්කෝට්ටෙයි සිට මුලතිව් දක්වා ” යන ග්රන්ථ විසල් පිරිසකගේ අවධානයට ලක්විය. ඔහු උතුරේ ජනතාවාදී සාහිත්යකරුවන් දකුණේ පාඨකයන්ට හඳුන්වාදීමට වෙහෙසකාරී වැඩකොටසක් ද සිදුකෙරෙමින් පවතියි. යාපනය විශ්වවිද්යාලයේ වාග්විද්යා අධ්යයන අංශයේ ජ්යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්යවරයකු ලෙස සේවය කරන සාමිනාදන් විමල් මහතා අද වටමඬල සාහිත්ය කථිකාව සඳහා එක්ව සිටියි.
ප්රශ්නය –
ඔබ උතුර දකුණ එක්කළ සාහිත්යකරුවා. විශේෂයෙන් දමිළ සාහිත්ය කෘති දකුණේ ප්රජාවට සමීප කරන්න කැපවීම් කළ අයෙක්. මේ කාර්යයේ දී ඔබ මුහුණ දුන් බාධා මොනවා ද?
පිළිතුර –
“ඔබ කියන කාරණයට අදාළව ගත්තහම මම උතුර දකුණ එක්කළ සාහිත්යකරුවෙක් වෙනව නම් ඒ ප්රධාන වශයෙන්ම භාෂා පරිවර්තකයෙක් කියන භූමිකාවට අදාළව කියලයි මම හිතන්නේ. නමුත් එහිදී නිර්මාපකයාගේ නැතිනම් ලේඛකයාගේ දායකත්වය තමයි වැදගත් වන්නේ. නිර්මාපකයා තමන්ගේ නිර්මාණ වෙනත් භාෂාවකට පරිවර්තනය වෙද්දී ඒ භාෂා සමාජය සමග සංවාදයක් ගොඩනැඟෙනවා. ඒ සංවාදයට ඔහු හෝ ඇය ඍජුව ම සම්බන්ධ නොවුණත් ඔහුගේ හෝ ඇයගේ නිර්මාණය ඒ සමාජය නියෝජනය කරමින් අදාළ සංවාදයට සම්බන්ධ වෙනවා. ඒ නිසා මම හිතනවා පරිවර්තකයා වගේම නිර්මාණකරුවා හෝ කාරිය වැදගත් දායකත්වයක් සපයනවා කියලා. පරිවර්තකයෙක් හැටියට ගත්තත් මම වගේම තව විශාල පිරිසක් මෙම ක්ෂේත්රය තුළ තම කැපකිරීම් කරමින් සිටිනවා. දෙමළ සාහිත්ය කෘති දකුණේ ප්රජාවට දායක කිරීම කියන කාර්යයේදී ප්රචාරාත්මක නොවන කෘති පරිවර්තනය නොකර සිටීමට පරිස්සම් වීම තමයි මම හිතන්නෙ ජය ගතයුතු ලොකුම අභියෝගය.
මක් නිසාද කියනවා නම් බොහෝවිට ජනප්රිය මාධ්ය භූමිකාව තුළ මුල් තැනක් දෙන්නේ එවැනි කෘතිවලට. මෙය වඩාත් අදාළ වන්නේ ප්රබන්ධ සාහිත්යයට ගැනෙන කෘති සම්බන්ධයෙන්. මම පරිවර්තනය කරන ලද සමහර කෘති ප්රබන්ධ සාහිත්යයට අයත් නොවන ඒවා. ඒවා බොහෝවිට සමාජ දේශපාලන මතවාදයන් හා ක්රියාකාරකම් සමග සම්බන්ධ ඒවා. එවැනි කෘති පරිවර්තනය කිරීමේදී බොහෝවිට එම කෘතිවල අන්තර්ගතය පරිවර්තකයාගේ අදහස්වල අන්තර්ගතය ලෙස සැලකීමට ලක්වීම තමයි අභියෝගයක් වූවේ.
මම දකින ලොකුම බාධාව සිංහල භාෂාවෙන් දෙමළ භාෂාවට පරිවර්තනය කරන කෘති පළකිරීම සඳහා ප්රකාශකයන් හිඟකමයි. ලංකාවේ දෙමළ සමාජය සාපේක්ෂව ගත්තහම අඩු වෙළෙඳපොළක් සහිත ග්රන්ථ ව්යාපාරයක් තියෙන්නේ. ඒ නිසා සිංහල භාෂාවෙන් පළකෙරෙන සමහර ශාස්ත්රීය කෘති පරිවර්තනය වී දෙමළ සමාජයට ලැබෙන්නේ නම් එය දැනුම් පෝෂණය සඳහා වගේම සමාජ සංවාදය සඳහාත් වැදගත් දායකත්වයක් දක්වනවා.”
ප්රශ්නය –
ඔබ පරිවර්තනය කරන ලද “තියුණු අසිපතක සෙවණ යට” දකුණේ මෙන්ම උතුරේ යන දෙපැත්තේම අයගේ විවේචනයට ලක්වුණා. මේ ගැන යම් අදහසක් පළ කළොත්?
පිළිතුර –
තමලිනීගේ ස්වයං චරිතාපදානය ලෙසින් හැඳින්වියහැකි තියුණු අසිපතක සෙවණ යට කෘතිය උතුරේ වගේම දකුණේ අයගේත් විවේචනයට ලක්වුණා යැයි ඔබ කියනවිට එය සතුට දනවන කාරණයක්. මොකද කියනව නම් එවැනි කෘතියක් තුළින් බලාපොරොත්තු වන්නෙත් සමාජ සංවාදයක් ඇති වීම. ඒ නිසා ඒක හොඳ දෙයක්. උතුරේ එහෙම නැත්නම් දෙමළ සමාජය තුළ එම කෘතියට මිශ්ර ප්රතිචාර ලැබුණා. අගය කිරීම හෝ ප්රතික්ෂේප කිරීම කියන එකට වඩා එය මඟහැර යා නොහැකි කෘතියක් බවට පත්වීම තමයි එයට හේතුව. එල්.ටී.ටී. ඊ. සංවිධානයට පක්ෂ වීම සහ එරෙහි වීම යන කාරණයට එහා ගිය සංවාදයක් සඳහා ඒ කෘතිය හේතු වුණා. එයට හේතුව ඒ වනවිටත්, එයට පසුවත් එවැනි වර්ගයේ කෘති දෙමළ සමාජය තුළ ප්රකාශනය වීම. දකුණේ සමාජය තුළ මෙම කෘතියට විවේචනයක් එල්ල වුණා නම් එය පදනම් වූයේ එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය පිළිබඳව තිබූ රොමැන්තික අදහස්වලට පහරක් එල්ල වීම නිසයි කියලයි මම හිතන්නේ. ”
ප්රශ්නය –
සාහිත්යකරුවාට නිර්මාණ කරුවන්ට නිදහසේ සිය නිර්මාණ කාර්යන් කරගෙන යන්න පුළුවන් සමාජ, දේශපාලන වටපිටාවක් ඇතිවෙලා තියෙනවද?
පිළිතුර –
“නිදහස කියන්නේ පුළුල් වපසරියක පැතිරෙන දෙයක්නේ. ඔබ අදහස් කරන්නේ භාෂණයේ හා ලේඛනයේ නිදහස කියන එකනම් ඒ ගැන කිව හැක්කේ මෙහෙමයි. රජය කියන ආයතනය සහ එහි උපකරණ විසින් භාෂණයේ සහ ලේඛනයේ නිදහස උදුරා ගැනීමට එරෙහි වීම කියන එකට පමණක් අදාළ කාරණය ලඝු නොවිය යුතුයි කියලයි මම හිතන්නේ. විශේෂයෙන් ම ජාතිවාදය සහ ආගම්වාදය පරාජය කිරීම කියන අරමුණ සමග ගත්තොත් මේ වනවිට අපට ලොකු සටනක් කරන්න තියෙන්නේ රජය කියන ආයතනයට සම්බන්ධව නොවෙයි. සාහිත්යකරුවාට සිය නිර්මාණ කාර්යය කරගෙන යන්න පුළුවන් සමාජ දේශපාලන වටපිටාවක් ඇතිකර ගැනීම සඳහා කටයුතු කළහැකි තත්ත්වයක් ඇතිවෙලා තියෙනවා කියල හිතන්න පුළුවන්. නමුත් එම වටපිටාව ගොඩනැඟෙන්නේ සමාජ ආර්ථික දේශපාලන ක්ෂේත්රවල ඇති කෙරෙන ප්රගතිශීලී වර්ධනයත් සමගින්”
ප්රශ්නය –
යුද්ධයෙන් පස්සෙ උතුරේ තරුණ ප්රජාව තුළ පොත් පත් පරිශීලනය කෙරෙහි යම් සාධනීය වෙනසක් ඇතිවී තිබෙනවද?
පිළිතුර –
“අද කාලයෙහි බාලවියත් තරුණවියත් මුළුමනින්ම වාගේ වැය වෙන්නේ තරගකාරී අධ්යාපන ක්රමය තුළ ජයග්රහණයන් කරා යෑමේ අරමුණ ඉටුකර ගන්නයි. මෙම අධ්යාපන ක්රමයේ පොත්පත් පරිශීලනය කියන දෙය අපේක්ෂා කරන දෙයක් නොවෙයි. ඒ නිසා බොහෝවිට පාසල් අධ්යාපනයෙන් පසුව එසේත් නැතිනම් විශ්වවිද්යාල අධ්යාපනයෙන් පසුවයි තරුණ පිරිස යම්තාක් දුරටවත් පොත්පත් පරිශීලනය කරන්නේ. නමුත් යුද්ධයෙන් පසුව පොතපත කියවීම වැඩිවෙලා තියනවා. බාධාවකින් තොරව පොත පත උතුරට පැමිණීමේ වාතාවරණය ඇතිවීම මීට හේතුවයි. විශේෂයෙන් ම දකුණු ඉන්දියාවේ ප්රකාශ කෙරෙන පොතපත උතුරට ලැබීම එයට හේතුවක්.
ප්රශ්නය –
පරිවර්තනය බොහෝ භාරධූර කාර්යයක්. විශේෂයෙන් බෙදුණු සමාජයක එය සීරුමාරුවට කළයුතු දෙයක්. ඔබ විසින් කරනු ලැබූ එම පරිවර්තන සහ ඒවා තෝරාගැනීමට පදනම් වූ යම් විශේෂිත හේතු මොනවද?
පිළිතුර –
“ ඔව්. හරවත් සංවාදයකට හේතුවනු ඇතැයි කියන පදනම මත පරිවර්තනය සඳහා පොතක් තෝරාගැනීමට බොහෝවිට කටයුතු කරනවා. නමුත් සාහිත්යය කෘති සම්බන්ධව ගත්විට ප්රචාරක බවින් තොර කෘති තෝරාගැනීමට උත්සහ දරනවා. සමහර කෘති මා විසින් තෝරාගත් කෘති උවත් තවත් සමහර අවස්ථාවල වෙනත් අයගේ තෝරාගැනීම් පරිවර්තනය කිරීමටත් සිදුවෙනවා. ජාතිවාදී හැඟීම් ආමන්ත්රණය කරන කෘතිවලට ලැබෙන ජනප්රියත්වය අධික වුණත් එය අදාළ සමාජයට කුමන බලපෑමක් කළ හැකිද යන්න පිළිබඳව පූර්ව විනිශ්චයක් කිරීම බොහෝවිට කරනවා.”
ප්රශ්නය –
කඳුකර දෙමළ ප්රජාව, උතුර, දකුණ යා කෙරෙන සාහිත්යයමය කඳවුරක් තනා ගැනීම අරඹයා කළ හැකි යැයි ඔබ විශ්වාස කරන කාරණා මොනවද?
පිළිතුර –
“පළමුව මම හිතනවා ලංකාවේ සාහිත්ය කලා ඇකඩමියක් පිහිටුවීම වැදගත් කියලා. ඉන්දියාවේ සාහිත්ය කලා ඇකඩමියේ කටයුතු පිළිබඳව තියෙන අදහස් මතයි මම එහෙම කියන්නේ. එය දීර්ඝව සාකච්ඡා කළයුතු කාරණයක්. සිංහල , දෙමළ , ඉංග්රීසි කියන භාෂා තුනෙන්ම කෙරෙන සාහිත්යය කටයුතු සම්බන්ධීකරණයක් වගේම ලාංකේය සාහිත්ය කෘති ලෝකයේ අනෙත් ප්රජාව කරා රැගෙන යෑමටත් කටයුතු කිරීම වැදගත්. ලංකාව ඇතුළත ගත්විට කඳුකරයේ දෙමළ ප්රජාව, උතුරු නැඟෙනහිර දෙමළ ප්රජාව වගේම ලංකාව පුරාම ජීවත්වන දෙමළ ප්රජාවටත් තම භාෂාවෙන් පළවෙන හරවත් කෘති ළඟාවෙන තත්ත්වයක් ඇති කිරීමට පළාත් සභා සහ මධ්යම රජය විසින් ඒකාබද්ධ වැඩ පිළිවෙළක් දියත් කිරීම වැදගත්. දෙමළ සමාජය ගත්තහම තවමත් පොතපත පළකෙරෙන්නේ ප්රාදේශීය මට්ටමින්. අඩුම වශයෙන් අපි අයි.එස්.බී.එන්. අංක ගතකිරීම සහ ලියාපදිංචි වීම පවා කෙරෙන්නේ අඩුවෙන්.
ප්රශ්නය –
වත්මන් සරසවි සිසු ප්රජාව සාහිත්ය කලා කටයුතුවලට දක්වන උනන්දුව පිළිබඳව ඔබ තෘප්තිමත්ද?
පිළිතුර –
“කිසිසේත්ම නෑ. නමුත් එය හුදු ඔවුන්ගේම වරදක් යැයි මම හිතන්නේ නෑ. එක අතකින් සාහිත්ය කලා කටයුතු කියන ඒවා සරසවි සිසු පරපුර තුළ තමන්ට අදාළ නොවන ඒවා කියල හිතන මට්ටමට දුරස්ත කිරීමක් කෙරී තියෙනවා. ඒනිසා ඒ උනන්දුව කියන එක බොහෝවිට සරසවි පරිසරය තුළින් ඇති නොකෙරෙන තත්ත්වයක් තුළ පවා සමහර සිසු ප්රජාව එවැනි කටයුතුවල යෙදෙනවා. මම හිතනවා ඒ සම්බන්ධව ගත්විට ලංකාවේ දකුණේ සරසවි ශිෂ්ය සංගම් ඇගයීමට ලක් කළයුතු අන්දමේ දායකත්වයක් සහ කැපකිරීමක් සාහිත්ය කලා කටයුතු සඳහා කරනවා.”
ප්රශ්නය –
උතුර දේශපාලනික වශයෙන් යම් වෙනස් තීරණයක් ගනුලැබුවා. මේ ඔබ බලාපොරොත්තු වූ වෙනසද?
පිළිතුර –
“මම හිතන්නේ එය දීර්ඝ පිළිතුරක් ලබාදියයුතු ප්රශ්නයක්. නමුත් මම මේ අවස්ථාවේ ඒ වෙනුවෙන් ක්රියාත්මක වූ අයකු ලෙස කිසිම පැකිළීමකින් තොරව ඔව් කියන පිළිතුර දෙන්න කැමැතියි.”
ප්රශ්නය –
රටක සාහිත්යයමය පෙරළියක් ඇති කිරීමට රජයකට ගතහැකි යැයි ඔබ යෝජනා කරන වැඩ පිළිවෙළ කුමක්ද?
පිළිතුර –
“ රජයක් විසින් යහපත් සමාජයක් උදෙසා ගන්නා සෑම ක්රියාමාර්ගයක්ම සාහිත්යයමය වශයෙනුත් විශාල වෙනස්කම් ඇතිකිරීමට සමත් වෙනවා.
ප්රධාන වශයෙන් හෞතිකමය ජීවිතය වගේම සංස්කෘතික ජීවිතය කියන අංශ දෙකම සමබරව වර්ධනය කරා ගෙන යෑඅමට ගන්නා ක්රියාමාර්ග විසින් ඇතිවන එක් ප්රතිඵලයක් තමයි සාහිත්යයමය පෙරළිය.”
ප්රශ්නය –
අවසාන වශයෙන් ඔබේ නවතම සාහිත්යයමය කටයුතු මොනවාද කියල දැනගන්න කැමැතියි?
පිළිතුර –
“ මේ වනවිට සිංහල නවකතා කිහිපයක සහ ශාස්ත්රීය ග්රන්ථ කීපයක පරිවර්තන කටයුතුවල නිරත වෙනවා. ”
සිංහලෙන් දෙමළට පරිවර්තනය කරන කෘති පළ කරන්න ප්රකාශකයන් නැති වීම අභියෝගයක්
සාකච්ඡා කළේ – සුගත් ප්රේමතිලක
