ඇමැතිනියගේ ප්රකාශය ඔහේ ෂෙයා කරන්නන් අඩු ගානෙ ජනාධිපති මාධ්ය ඒකකයේ අනුරුද්ධ ලොකුහපුආරච්චිට සවන් දෙන්න..
බලවතුන්ගේ කීර්තිය නොව දරුවන්ගේ 🙅 ආරක්ෂාව : අනුරුද්ධ ලොකුහපුරච්චි
අපේ ප්රශ්නය විය යුත්තේ බලවතුන්ගේ කීර්තිය ආරක්ෂා කිරීම නොව දරුවන්ගේ සුරක්ෂාව සහතික කිරීම යැයි ජනාධිපති මාධ්ය අංශයේ ජාත්යන්තර මාධ්ය සහ උපායමාර්ගික සන්නිවේදන අධ්යක්ෂ අනුරුද්ධ ලොකුහපුආරච්චි පවසයි.
නීතියට ගරු කරන සමාජයක් වස්ත්ර තනතුරු, බලය හෝ මුදල් මත යුක්තිය තීරණය කිරීමට ඉඩ නොදිය යුතු යැයි ඔහු අවධාරණය කරයි.
අවසාන තීන්දුව අධිකරණයට අයත් නමුත් යුක්තියේ අඛණ්ඩතාව ආරක්ෂා කිරීමේ වගකීම අප සතු යැයි ද ජනාධිපති මාධ්ය අධ්යක්ෂවරයා පවසයි.
ඉංග්රීසි බසින් දීර්ඝ ෆේස්බුක් සටහනක් ලෙස තබා ඇති ඔහුගේ පනිවිඩයේ අනුවාදය මෙසේය.
බලය නීතියෙන් පලා යන විට: ආගම, නීතිය සහ දරුවන්ගේ ආරක්ෂාව පිළිබඳ පෞද්ගලික අදහසක්
——————————————————————–
සමාජයක ඇතැම් අවස්ථා තිබේ. එවැනි අවස්ථාවලදී අපරාධ චෝදනාවක් නීතිමය නඩුවක් පමණක් නොවෙයි. එය ජාතියක් ඉදිරියේ තබන කැඩපතක් බවට පත්වෙයි. එය අපෙන් අසන්නේ — අප කවුරුන්ද, අප ඇත්තටම අගය කරන්නේ කුමක්ද, සහ අපගේ යුක්තිය පිළිබඳ ප්රකාශිත ගෞරවය බලයට, තත්ත්වයට සහ කීර්තියට ඇති අපගේ බියට වඩා ශක්තිමත්ද යන්නයි.
ජ්යෙෂ්ඨ බෞද්ධ භික්ෂුවෙකුට එරෙහිව ළමා ලිංගික අපයෝජන චෝදනා සම්බන්ධයෙන් මේ දිනවල සිදුවන මහජන සංවාදය එවැනි මොහොතකි. මම මෙය ලියන්නේ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස නොවෙයි. පරීක්ෂකයෙකු ලෙසද නොවෙයි. කිසිවෙකුගේ වරදකාරිත්වය හෝ නිර්දෝෂීභාවය තීරණය කිරීමට බලයක් ඇති පුද්ගලයෙකු ලෙසද නොවෙයි. එම වගකීම සාක්ෂි, නීතිය සහ නිසි නීතිමය ක්රියාවලිය මත පදනම්ව අධිකරණයට අයත් වේ. එහෙත් පුරවැසියෙකු ලෙස, මෙහි අඩංගු මූලධර්ම පිළිබඳව කතා කිරීම අපගේ සදාචාරාත්මක වගකීමක් බව මම විශ්වාස කරමි.
පළමු මූලධර්මය සරලය: කිසිවෙකු නීතියට ඉහළින් නොසිටිය යුතුය.
ආගමික සිවුරක්, දේශපාලන තනතුරක්, ධනයක්, සමාජ ජනප්රියතාවක්, වයසක්, ආයතනික තත්ත්වයක් හෝ මහජන ගෞරවයක් නීතිමය වගකීමෙන් මිදීමට පළිහක් විය නොහැක. චෝදනාවක් එල්ල වූ විට, විශේෂයෙන්ම දරුවන්ට එරෙහි ලිංගික අපයෝජන චෝදනාවක් නම්, සාමාන්ය නීතිමය ක්රියාවලිය බියෙන්, පක්ෂපාතිත්වයෙන්, ප්රමාදයෙන් හෝ මැදිහත්වීමෙන් තොරව ක්රියාත්මක විය යුතුය.
මෙය බුදු දහමට එරෙහි ප්රහාරයක් නොවේ. මෙය ආගමට එරෙහි ප්රහාරයක් නොවේ. මෙය සංඝ සමාජයට එරෙහි ප්රහාරයක්ද නොවේ. ඇත්ත වශයෙන්ම, මෙය එහි විරුද්ධය. වැරදි ක්රියාවන් සැඟවීමෙන් ආගම ආරක්ෂා කිරීමට උත්සාහ කරන සමාජයක් ආගම ආරක්ෂා කරන්නේ නැත; එහි සදාචාරමය පදනම දුර්වල කරයි. බුදු දහම කරුණාව, සත්යය, විනය සහ වගකීම උගන්වන්නේ නම්, එම වටිනාකම් දරුවන්ට හානියක් සිදුවී ඇතැයි කියන චෝදනා නිසි ලෙස හා විවෘතව පරීක්ෂා කිරීමටම ඉල්ලා සිටිය යුතුය.
නීතිය පරීක්ෂා කරන්නේ බුදු දහම නොවේ. නීතිය පරීක්ෂා කරන්නේ පුද්ගලයෙකුගේ හැසිරීමයි.
එම වෙනස අත්යවශ්යය.
බලවත් ආගමික චරිතයකට එරෙහිව බරපතළ අපරාධ චෝදනාවක් එල්ල වී, පසුව ඔහු සාමාන්ය නීතිමය ක්රියාවලියෙන් වැළකීමට උත්සාහ කරන බව පෙනේ නම්, මහජන සැකය ස්වාභාවිකය. එය සාධාරණය. එවැනි හැසිරීමක් තනිවම නීතිමය වශයෙන් වරදකාරිත්වය ඔප්පු නොකරයි. පුද්ගලයෙකුට නිසි අධිකරණයකින් වරදකරු බව තීරණය වන තුරු නිර්දෝෂීභාවයේ උපකල්පනය හිමි වේ. එහෙත් නීතිමය ක්රියාවලියෙන් වැළකීම බරපතළ ප්රශ්නයක් මතු කරයි: සත්යයෙන් බිය විය යුතු කිසිවක් නොමැති පුද්ගලයෙකු සත්යය තහවුරු කිරීමට නිර්මාණය කර ඇති ක්රියාවලියෙන් වැළකීමට උත්සාහ කරන්නේ ඇයි?
නීතිමය සහ මහජන තර්කයේදී, එවැනි හැසිරීම වරද පිළිබඳ අභ්යන්තර දැනුවත්භාවය හෙවත් consciousness of guilt ලෙස තේරුම් ගත හැක. එය අවසාන සාක්ෂියක් නොවේ. නමුත් එය අදාළ කරුණකි. කෙනෙකු බලපෑම, මහජන අනුකම්පාව, දේශපාලන සම්බන්ධතා, සමාජ පීඩනය හෝ ආයතනික ආරක්ෂාව භාවිතා කරමින් පරීක්ෂණයෙන් වැළකීමට උත්සාහ කරන විට, එය පුද්ගලික ආරක්ෂාව පිළිබඳ ප්රශ්නයකට වඩා විශාල වේ. එය බලය යුක්තියට බාධා කිරීමට භාවිතා කරන්නේද යන්න පිළිබඳ ප්රශ්නයක් බවට පත්වේ.
මෙම සැලකිල්ල තවත් බරපතළ වන්නේ චෝදිත වින්දිතයන් දරුවන් වන විටය.
දරුවන් ඕනෑම සමාජයක වඩාත්ම අවදානම් සහිත සාමාජිකයන් අතර වේ. ඔවුන් දුප්පත් නම්, සමාජ බලයක් නොමැති පවුල්වලින් පැමිණෙන්නේ නම්, ඔවුන්ගේ අවදානම තවත් වැඩි වේ. ඔවුන්ට නිදහසේ කතා කිරීමට අවශ්ය භාෂාව, විශ්වාසය, ආරක්ෂාව හෝ සමාජ බලය නොමැති විය හැක. ඔවුන්ගේ පවුල් ලජ්ජාවට, පළිගැනීමට, සමාජ වෙන්කිරීමට හෝ ආර්ථික පීඩනයට බිය විය හැක. බලවත් චෝදිතයන් සම්බන්ධ නඩු වලදී, වින්දිතයන් නිහඬ කරනු ලබන්නේ තර්ජන මඟින් පමණක් නොවෙයි; ගෞරවය, ධූරාවලිය සහ මහජන විනිශ්චය පිළිබඳ බිය මඟින්ද විය හැක.
ඒ නිසා සමාජය ඉතා පරිස්සම් විය යුතුය. ප්රශ්නය කිසිවිටෙකත් “බලවත් පුද්ගලයාගේ කීර්තිය ආරක්ෂා කරන්නේ කෙසේද?” නොවිය යුතුය. පළමු ප්රශ්නය විය යුත්තේ “දරුවන් ආරක්ෂිතද, ඔවුන්ට බියෙන් තොරව කතා කිරීමට හැකිද?” යන්නයි.
එවැනි නඩුවකදී ඉදිරියට එන දරුවෙකු දැනටමත් බරපතළ බරක් දරයි. සමාජය එයට ප්රතිචාර දක්වන්නේ දරුවාට පහර දීමෙන්, චෝදිත පුද්ගලයාගේ තත්ත්වය නිසා දරුවාගේ ප්රකාශය සැක කිරීමෙන්, හෝ චෝදනාව ආගමට කළ අපහාසයක් ලෙස සැලකීමෙන් නම්, අපි දෙවරක් අසමත් වෙමු. පළමුව, අපි අවදානම් සහිත පුද්ගලයා ආරක්ෂා කිරීමට අසමත් වෙමු. දෙවනුව, කාගේ වේදනාව විශ්වාස කළ යුතුද යන්න තීරණය කිරීමට බලයට ඉඩ දෙමු.
යුක්තිය චෝදිතයාගේ සමාජ තත්ත්වය මත රඳා නොපවතිය යුතුය. එය වින්දිතයාගේ සමාජ දුර්වලතාව මතද රඳා නොපවතිය යුතුය.
ප්රජාතන්ත්රවාදී සමාජයක නීතිමය ක්රියාවලිය බලවත් පුද්ගලයාටත් බල රහිත පුද්ගලයාටත් එකසේ විය යුතුය. අපරාධයකට චෝදනා ලැබූ සාමාන්ය දුප්පත් පුද්ගලයෙකු පොලීසියට ඉදිරිපත් වී, ප්රශ්නවලට පිළිතුරු දී, අධිකරණයට මුහුණ දී, නීතියට යටත් විය යුතු යැයි අපේක්ෂා කරන්නේ නම්, ජ්යෙෂ්ඨ භික්ෂුවෙකුට, දේශපාලනඥයෙකුට, ව්යාපාරිකයෙකුට හෝ මහජන චරිතයකටද එම නීතියම අදාළ විය යුතුය. නීතිය ඉදිරියේ සමානාත්මතාවය යන්නට අර්ථයක් ලැබෙන්නේ එය බලයේ ඉහළම තැන්වල සිටින අයටත් අදාළ වූ විට පමණි.
මෙහි තවත් ගැඹුරු සදාචාරමය ප්රශ්නයක්ද ඇත. ආගමික අධිකාරිය සදාචාරමය බලපෑමක් දරයි. ජනතාව භික්ෂූන් වහන්සේලාට වඳිති. ඔවුන්ට ගෞරවය, ආහාර, වාසස්ථාන සහ විශ්වාසය පිරිනමති. දෙමාපියන් තම දරුවන් ආගමික ස්ථානවලට යවන්නේ එම ස්ථාන ආරක්ෂිත යැයි විශ්වාස කරමිනි. එවැනි විශ්වාසයක් කඩ වී ඇතැයි කියන විට, එහි තුවාලය පුද්ගලික එකක් පමණක් නොවේ; එය සමාජමය සහ ආධ්යාත්මික තුවාලයකි. එය මහජන විශ්වාසය හානි කරන්නේ නීතිය පරීක්ෂා කරන නිසා නොවෙයි; ආයතන සත්යයට පෙර කීර්තිය ආරක්ෂා කරනු ඇතැයි ජනතාව බිය වන නිසාය.
එබැවින් වගකිවයුතු මාර්ගය නිහඬතාව නොවේ. වගකිවයුතු මාර්ගය ජනතා විනිශ්චයද නොවේ. වගකිවයුතු මාර්ගය වන්නේ ස්වාධීන පරීක්ෂණය, වින්දිතයන්ගේ ආරක්ෂාව, නිසි නීතිමය ක්රියාවලියට ගෞරවය, සහ නීතිමය වගකීමෙන් මිදීමට ආගමික හෝ සමාජ බලය භාවිතා කිරීමට එරෙහි දැඩි ප්රතික්ෂේපයයි.
භික්ෂුවෙකුගේ හැසිරීම පිළිබඳ ප්රශ්න කිරීම බුදු දහමට අපහාස කිරීමක් යැයි කියන භයානක තර්කයද අපි ප්රතික්ෂේප කළ යුතුය. බුදු දහම කිසිදු පුද්ගලයෙකුගේ ආරක්ෂාව මත රඳා පවතින තරම් දුර්වල නොවේ. බුදු දහමේ සදාචාරමය ශක්තිය සත්යය, විනය, කරුණාව සහ ස්වයං පරීක්ෂාව තුළ පවතී. එම වටිනාකම්වලට අර්ථයක් තිබේ නම්, චෝදිතයා බලවත් වන විටත් වින්දිතයා දුර්වල වන විටත් ඒවා වඩාත් දැඩි ලෙස අදාළ විය යුතුය.
සිවුරක් ගෞරවයට පාත්ර වන්නේ එය විනය සහ කරුණාව නියෝජනය කරන විටය. නමුත් සිවුරක් දරුවෙකු නිහඬ කිරීමට භාවිතා කළ නොහැක. එය පවුලක් බිය ගැන්වීමට භාවිතා කළ නොහැක. එය යුක්තිය ප්රමාද කිරීමට භාවිතා කළ නොහැක. එය අපරාධ පරීක්ෂණයක් ආගමික විවාදයක් බවට පත් කිරීමට භාවිතා කළ නොහැක.
ආගමට සැබෑ අපහාසය පරීක්ෂණය නොවේ. සැබෑ අපහාසය වන්නේ ආගමික තත්ත්වය නීතිමය වගකීමෙන් පලා යාමට භාවිතා කිරීමයි.
පුරවැසියන් ලෙස අපි භාෂාව භාවිතා කිරීමේදී පරිස්සම් විය යුතුය. නඩු විභාගයට පෙර කිසිවෙකු වරදකරු යැයි ප්රකාශ නොකළ යුතුය. තහවුරු නොකළ ප්රකාශ පැතිරවිය යුතු නැත. නීතිමය ක්රියාවලිය සමාජ මාධ්ය විනෝදාස්වාදයක් බවට පත් කළ යුතු නැත. එහෙත් “නීතියට තම මාර්ගය ගන්න ඉඩ දෙමු” යන වාක්යය පිටුපස සැඟවී, බලවත් පුද්ගලයන් නීතියට තම මාර්ගය ගැනීමටම බාධා කරන විට අපි නිහඬ විය යුතුද නැත.
නිසි නීතිමය ක්රියාවලිය යනු නිෂ්ක්රීය දෙයක් නොවේ. එය ආරක්ෂා කළ යුතු දෙයකි.
පොලීසියට පීඩනය යෙදීම, නඩු පැවරීමේ ක්රියාවලියට බලපෑම් කිරීම, සාක්ෂිකරුවන් බිය ගැන්වීම, වින්දිතයන් ලජ්ජාවට පත් කිරීම, ආධාරකරුවන් සංවිධානය කිරීම, හෝ පරීක්ෂණය වටා මහජන බියක් නිර්මාණය කිරීම වැනි උත්සාහයන් තිබේ නම්, ඒවා බරපතළ ලෙස සැලකිය යුතුය. ඒවා වරද පිළිබඳ අභ්යන්තර දැනුවත්භාවයක් පමණක් නොව, නීති පද්ධතියට එරෙහි වෙනම ප්රහාරයක්ද විය හැක.
අප ඉදිරියේ ඇති සදාචාරමය පරීක්ෂණය පැහැදිලිය.
දුප්පත් හෝ බල රහිත පසුබිමකින් පැමිණෙන දරුවෙකුට, චෝදිතයා සමාජ බලයක් ඇති පුද්ගලයෙකු වන විට, යුක්තිය ලබා ගත හැකිද?
නීතිය ආගමික අධිකාරිය ඉදිරියේ සෘජුව සිටිය හැකිද?
බුදු දහමට ඇති ගෞරවය සහ පුද්ගලයෙකුට කරන අන්ධ ආරක්ෂාව අතර වෙනස සමාජය හඳුනා ගත හැකිද?
සාධාරණත්වය අත්හැර නොදමා අවදානම් සහිත පුද්ගලයන් ආරක්ෂා කළ හැකිද?
මේවා සුළු ප්රශ්න නොවේ. මේවා නීතියේ ආධිපත්යයේ හදවතටම යන ප්රශ්න වේ.
මගේ පෞද්ගලික අදහස මෙයයි: වරදකාරිත්වය තීරණය කළ යුත්තේ අධිකරණයයි. නමුත් වගකීම ආරම්භ විය යුත්තේ වහාමය. ළමා ලිංගික අපයෝජනයකට චෝදනා ලැබූ ඕනෑම පුද්ගලයෙකු සාමාන්ය නීතිමය ක්රියාවලියට මුහුණ දිය යුතුය. දේශපාලන බලය, සමාජ බලපෑම, ආගමික තත්ත්වය හෝ ධනය භාවිතා කරමින් එම ක්රියාවලියෙන් වැළකීමට කරන ඕනෑම උත්සාහයක් හෙළා දැකිය යුතුය. චෝදිත වින්දිතයන් ආරක්ෂා කළ යුතුය. සාක්ෂිකරුවන් ආරක්ෂා කළ යුතුය. පරීක්ෂකයන්ට ස්වාධීනව ක්රියා කිරීමට ඉඩ දිය යුතුය. යුක්තිය ආගමට එරෙහි ප්රහාරයක් නොවන බව මහජනතාවට පැහැදිලි කළ යුතුය.
බුදු දහමට සැබෑ ගෞරවයක් දක්වන සමාජයක් සත්යයටද ගෞරව කළ යුතුය.
දරුවන්ට සැබෑ ගෞරවයක් දක්වන සමාජයක්, ඔවුන්ට බලය සමඟ තරග කිරීමට ඉඩ නොදිය යුතුය.
නීතියට සැබෑ ගෞරවයක් දක්වන සමාජයක්, සිවුරු, තනතුරු, මුදල් හෝ බලපෑම යුක්තිය ඉදිරියේ පිළිතුරු දිය යුත්තේ කවුරුන්ද යන්න තීරණය කිරීමට ඉඩ නොදිය යුතුය.
මෙම මොහොත එක් චෝදිත පුද්ගලයෙකු පිළිබඳ පමණක් නොවේ. බලවත් පුද්ගලයන් අපහසුතාවයට පත්වන විට, අවදානම් සහිත පුද්ගලයන් ආරක්ෂා කිරීමට අපි සූදානම්ද යන්න පිළිබඳවය. අපගේ සදාචාරමය භාෂාවට ධෛර්යයක් තිබේද යන්න පිළිබඳවය. අපගේ රටේ යුක්තිය ජීවමාන මූලධර්මයක්ද, නැතිනම් චෝදිතයාට බලයක් නොමැති විට පමණක් භාවිතා කරන වචනයක්ද යන්න පිළිබඳවය.
අවසාන තීන්දුව අධිකරණයට අයත්ය. නමුත් යුක්තියේ අඛණ්ඩතාව ආරක්ෂා කිරීමේ වගකීම අප සැමට අයත්ය.
– අනුරුද්ධ ලොකුහපුආරච්චි
